MOEDER, ECHTGENOTE, DOCHTER, ZUS, VROUW EN (NIER-)GETRANSPLANTEERD

Complexe vrouwelijke ambivalentie

Als dochter van Zeeuwse ouders kreeg ik als kind de uitdrukking "Ik worstel en kom boven" (Luctor et Emergo) natúúrlijk mee. Dat deze uitdrukking in mijn latere leven symbool zou staan, had ik toen gelukkig niet kunnen bedenken. Ik hoorde de gruwelverhalen met afgrijzen aan, terwijl de angst in de ogen van de vertellers te lezen viel. Mijn opa die met alle macht tevergeefs zandzakken sjouwde om het wassende water tegen te houden........
Deze mentaliteit kon ik later in mijn sport (atletiek) goed gebruiken. Dit tezamen, mijn achtergrond en mijn ervaringen uit de sport zouden mij later sterken in de strijd met en tegen mijn ziekte, natuurlijk vergezeld met de steun en liefde van de dierbaren om mij heen. En net op het moment dat ik tenonder dreigde te gaan, kwam daar die uitgestrekte hand. Het water stond me aan de lippen, af en toe dreigde ik kopje onder te gaan, maar ik greep met beide handen deze strohalm aan. Mijn vader was in staat om het "wassende water" voor mij tegen te houden. Ik worstelde en kwam boven, de circel was rond....

Als moeder-moeder ben ik blij dat ik mijn gezin weer met volle overgave kan pamperen. Daar waar ik voor de transplantatie steeds meer uit handen moest geven, heb ik nu de touwtjes weer volledig in handen. Vlak na de transplantatie was een onzekere tijd. In eerste instantie een paar keer per week terug voor controle en daar het allemaal niet vlekkeloos verliep vaak koffertje mee. Met name voor de kinderen heel vervelend, zij wisten als ze uit school kwamen niet of mama mee naar huis was gekomen of had moeten blijven....... Naarmate de tijd vorderde groeide het vertrouwen en daar waar de kinderen voor de transplantatie hun moeder af zagen takelen, konden ze nu gelukkig meemaken hoe het was toen ze stukje bij beetje weer omhoog krabbelde. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Zelfs zij hadden mij nooit meegemaakt voor mijn ziekte, dus wisten ook eigenlijk zij niet hoeveel pit, temperament en energie er eigenlijk in de ware "ik" zat. Even wennen.......

Hoe het is als vrouw en getransplanteerd te zijn vind ik misschien wel het meest complexe verhaal. De dag dat je getransplanteerd wordt, is eigenlijk de dag waarop niks meer hetzelfde is als wat het was, behalve de onafhankelijk denkende geest. En je kunt nog zo stoer zeggen: "wat maakt uiterlijk uit"....... Als van de één op de andere dag je lichaam totaal verandert, doet dat wat met je. En het is niet alleen dat ene grote litteken dat erbij is gekomen, want dat is eigenlijk het minst vervelende. In mijn geval gold: ik kwam in korte tijd 15 kilo aan, had een behoorlijk "pred"nison-/vollemaansgezichtje, m'n nog altijd platte buik was in één keer niet meer plat en ook niet meer symmetrisch. Maar dit zijn allemaal maar uiterlijkheden. Onder invloed van de situatie en alles wat er in korte tijd met je gebeurt, gecombineerd met een maaltijd aan pillen per dag, ben je emotioneel ook verandert, een "emo-dweil" was ik altijd al, maar dit werd nog eens een keer zo erg. Daarbij zorgen sommige pillen ook weer voor typisch vrouwelijke bijwerkingen en laten reacties van buitenaf op dit geheel je ook niet bepaald koud. En hoe dubbel kan het zijn: aan de ene kant is niets meer hetzelfde, aan de andere kant komt eindelijk de oude "ik" na bijna 20 jaar weer naar boven. Naarmate de tijd verstrijkt en je zieker en zieker wordt, lever je niet alleen fysiek in. Ziekte maakt je fysiek nederig en afhankelijk (terwijl je tegelijkertijd "dood" gegooid wordt met de termen "zelf-management" en de "regie in eigen handen houden"), maar hoe verwarrend is het dan als opeens dat "oude" ik-gevoel weer bovenkomt. Een gevoel van juist onafhankelijkheid, pit, gedrevenheid. Zie dan na zoveel jaar je plaatsje maar weer eens te veroveren........

Als echtgenote en getransplanteerde is natuurlijk ook een bijzonder verhaal. We begonnen ooit met z'n tweeën met een heel andere toekomst voor ogen als er uiteindelijk van gekomen is. Toen onze relatie 5 jaar gaande was werd een nierziekte bij mij geconstateerd, een maand later zouden we trouwen. Tijdens mijn ziekte raakte ik 3 keer zwanger, de eerste keer ging mis, we verloren onze tweeling, daarna werden twee gezonde zonen geboren. Naarmate de jaren vorderden, nam mijn conditie af en alles wat ik moest laten liggen, werd op een ogenschijnlijk natuurlijke manier overgenomen door m'n echtgenoot. Niets is minder waar natuurlijk want hoe zwaar moet het zijn om langs de zijlijn machteloos te moeten toezien en naast een drukke full-time job er een hoop zorgen en taken bij te krijgen. Toch bleef alles ogenschijnlijk vlekkeloos doorgaan. Het verdriet, de pijn, de machteloosheid bleef achter gesloten deuren. Wel was de tijd ons gunstig gestemd, want naarmate het met mij slechter ging, groeiden de kinderen verder als kool en konden ook wat taakjes overnemen. Daarbij konden heel veel dingen uitgelegd worden, waardoor alles voor hen eigenlijk altijd begrijpelijk bleef. Maar  hoe hou je het in een relatie als vrouw zijnde en ziek een beetje leuk en gezellig....... Terugkijkend zeggen we weleens tegen elkaar: "hoe hebben we het eigenlijk allemaal vol kunnen houden?"
En toen kwam de ommekeer. Ik werd getransplanteerd en we konden weer naar boven kijken. De kinderen zijn in een leeftijd beland, dat ze langzamerhand hun eigen leven gaan leiden en wij kunnen er weer heerlijk met z'n tweetjes op uit. We genieten van de gezellige dingen die we weer kunnen doen en hopelijk blijft dit niertje het nog heel lang naar zijn zin hebben bij mij, zodat wij nog heel lang van de mooie dingen van het leven kunnen genieten.......

Meer dan 20 jaar liep mijn nierziekte als een rode draad door ons gezin. Op dit moment mogen we gelukkig constateren dat dit nu eigenlijk wel omgedraaid is. De onzekerheid blijft, maar de positieve dingen die het leven te bieden heeft, voeren nu de boventoon en het nierprobleem is bijzaak geworden. Waar het eerst nieren c.q. leven was, is het nu leven c.q nier!! De uiterlijke littekens die overgebleven zijn, zijn een symbool van strijdlust, overwinning, maar niet in de laatste plaats van dankbaarheid....... Ik ben er trots op! En ook al blijft mijn verstand verkondigen dat uiterlijk niet belangrijk is, mijn vrouwelijkheid is wel van mening dat ik me toch stilletjes gevleid voelde toen ik vlak voor m'n transplantatie bij de chirurg kwam en hij me toevertrouwde dat ik nog zo mooi slank was. Hij beloofde me een zo mooi mogelijk litteken te creëren en zou proberen geen drain te hoeven plaatsen. Hij kwam z'n belofte na en maakte er een prachtig "borduurwerk" van en een drain was niet nodig. Welke vrouw van 40 zou zich niet even het meisje van 16 voelen als ze zo'n compliment krijgt......

Een aantal jaar geleden schreef ik een blog: moeder en nierpatiënt. Echter als vrouw en getransplanteerd en dus nog steeds nierpatiënt zitten er zoveel meer facetten aan vast...... moeder, echtgenote, dochter, zus, vrouw en nier-getransplanteerd en dat allemaal in één velletje. Een velletje dat soms iets te krap is en soms iets te wijd, maar zeker een passend velletje. Zich toch uiteindelijk steeds weer aan de juiste vorm aanpassend.
Een aantal facetten van het vrouw-zijn vormen je gezin: moeder zijn, echtgenote zijn, vrouw zijn en een aantal andere facetten daarvan komen voort uit het gezin waar je vandaan komt: dochter zijn, zus zijn, vrouw zijn. Bij mij zijn deze facetten direct aan elkaar gekoppeld door het feit dat ik een nier van mijn vader mocht ontvangen. Het feit dat ik een nier mocht ontvangen, gaf me niet alleen een herkansing, maar gaf me ook de kracht en energie om contacten te herstellen en m'n band van broer/zus weer aan te trekken.

Als je moederhart in je het één voelt, kan de vrouw in je iets heel anders vinden en als echtgenote en moeder tegelijk heb je vaak ook nog te maken met de "schipper-variant". Je wilt het opnemen voor je kroost, maar diep in je hart weet je dat echtgenoot gelijk heeft. En zo zijn er genoeg combinaties te maken, die voor een complexe vrouwelijke ambivalentie kunnen zorgen.
Ik vertrouw erop dat mijn "female intuition" me in alle mogelijke combinaties het juiste in al geven........

https://www.youtube.com/watch?v=hUaJonO_zLQ

HET GEHEIM VAN DE CHEMIE TUSSEN LOTGENOTEN

Sleutelwoord: begrip!!

Dat er een chemie is tussen lotgenoten heb ik vaak genoeg mogen ondervinden. Het sleutelwoord hierbij is denk ik: begrip. Maar begrip is op zichzelf een heel complex begrip, dus moet de chemie tussen lotgenoten ook wel heel complex zijn. In 2008 startte ik als probeersel een groep op de social media wat betreft nier-getransplanteerden, donoren, partners en een ieder ander die verwant is met dit onderwerp. Het was m'n bedoeling mensen een podium te bieden waar ze hun verhaal kwijt konden, informatie konden vergaren en feedback zouden kunnen krijgen op de zaken die zij zoal posten. Wat als een probeersel begon, is inmiddels uitgegroeid tot een min of meer uit de hand gelopen hobby. Het ledental steeg explosief en er bleek dus met name heel veel behoefte aan lotgenotencontact. Niet alleen tussen de patiënten, ook tussen partners van patiënten en donoren. Daarnaast startte ik met het schrijven van blogs over het leven met mijn donornier. Hoe het helaas zo ver heeft moeten komen en waar ik allemaal tegenaan loop. Dat de blogs zo veel gelezen zouden worden en dat men er toch veel erkenning in vindt, had ik niet durven dromen....... Ook dit was maar een probeersel.

De hoofdreden dat de interesse zo groot is voor deze groep is naar mijn mening het zoeken naar begrip bij mensen die in een zelfde situatie verkeren als waar zij in zitten. Mensen zijn op zoek naar erkenning, herkenning, waardering en respect voor wie en wat ze zijn. Ze zoeken begrip met het juiste gevoel erbij en dat gevoel kunnen ze vinden bij de mensen die deze grote complexe gemene deler ook daadwerkelijk delen.
Mensen die niet in een zelfde situatie zitten, kunnen nog zoveel begrip tonen en willen geven, maar ze kunnen de kern niet raken, het echte gevoel. Neemt niet weg dat hun "begrip" een enorme steun is. Ze kunnen zich een voorstelling maken van hoe het zou kunnen zijn. Een lotgenoot heeft aan een half woord of een blik genoeg. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat zelfs een arts niet kan begrijpen, wat je naast alle fysieke problemen echt doormaakt. Hij/zij kan alle empathische charmes in de strijd gooien, maar vervolgens gaat de blik naar het beeldscherm en gaat het om de cijfertjes, want die zeggen feitelijk hoe alles functioneert en hoe alles er technisch voorstaat. Hoe anders zou het zijn als er een fitte, getransplanteerde arts tegenover je zou zitten....... Ik denk dat het er in de spreekkamer heel anders aan toe zal gaan.

Onbegrip lijdt tot verdriet, woede, frustratie, machteloosheid. En naast de praktische, technische en financiële zaken, zijn dat de problemen waarmee lotgenoten steun bij elkaar zoeken.
Je kunt je in een groot gezelschap begeven, maar je zo ontzettend onbeprepen voelen, waardoor je je omgeven door zoveel gezellige mensen toch zó eenzaam kunt voelen. Andersom is ook een optie. Terwijl je samen met een lotgenoot onder het genot van een kopje thee je gezamenlijke lief en leed deelt, kan de gemene deler de rest van de ruimte vullen en voel je je begrepen en compleet en is eenzaamheid niet aan de orde. "Eenzaam maar niet alleen, alleen maar niet eenzaam". In de meeste gevallen kun je het mensen dus niet kwalijk nemen, dat ze niet aan jouw verwachtingspatroon van begrip kunnen voldoen.
Zij zijn oprecht geïnteresseerd en tonen oprecht begrip, alleen niet met het gevoel erbij, waarvan jij weet dat zij dat gevoel niet kunnen hebben. Toch komt het ook regelmatig voor dat mensen vragen aan je stellen of opmerkingen maken, waarvan je weet dat ze zo'n vraag alleen maar kunnen stellen vanuit desinteresse of onnozelheid. Mijn antwoord is dan altijd heel kort en duidelijk. Ik zeg dat het goed met me gaat, ook al voel ik me nog zo rot. Heb dan geen enkele behoefte om verdere uitleg te geven, klaar!

Maar om verder te gaan met de lotgenotengroep: afgelopen oktober vond er na een prachtig initiatief van één van de lotgenoten een hele "Gezellige Dag" plaats in Utrecht onder de bezielende leiding van zijn en mijn persoontje. Hij als initiatiefnemer, ik als beheerder en oprichter van de groep. Het was een dusdanig succes dat we dit in april met veel enthousiasme gaan herhalen met de hoop op een verdubbeling van het aantal deelnemers. Op dit moment heeft het aantal aanmeldingen het deelnemersaantal van vorige keer in ieder geval al ver overtroffen.
Ook hier is het geheim van het succes de grote gemene deler, denk ik. Men vindt her- en erkenning en het onderling begrip is niet in woorden uit te drukken. De grote gemene deler is ook hier de kracht. Prachtig om te zien is ook wat een flexibiliteit, doorzettingsvermogen en wilskracht een dergelijke groep uitstraalt en als je dan met enige regelmaat een berichtje krijgt, waarin men het zo waardeert dat deze groep er is, dan geeft dat weer heel veel kracht, energie en inspiratie om hiermee door te gaan........ Dank jullie wel!!!

Begrip is een begrip!!

JE ZIEKTE OMZETTEN IN GELUK: HET KAN!!

Begin april 1992 stortte onze wereld eventjes helemaal in elkaar. We kregen te horen dat ik een progressieve nierziekte had, met niet te voorspellen verloop. Wellicht nog 10 jaar op eigen kracht? Men wist het niet. Maar wel in het vooruitzicht dialyse en/of transplantatie. M'n werk kon ik vaarwel zeggen en op dat moment werd gezegd dat kinderen krijgen geen optie was. Jong, vol in het leven, net een huis gekocht, een maand later zouden we gaan trouwen, denderde in één klap de wereld aan ons voorbij, terwijl onze wereld stil stond. We trouwden een maand later en probeerden ons leven weer op de rit te krijgen en een nieuwe wending te geven. Dat lukte!!

Tot een jaar later uit de cijfertjes bleek dat de situatie drastisch zou zijn verslechterd. Ik werd overgedragen aan een ander ziekenhuis, met specifiek nefrologische kennis in huis. Daar bleek dat er een typefout was gemaakt in het vorige ziekenhuis en dat de situatie onveranderd was. Ik kon terug naar het vorige ziekenhuis, maar daar zag ik natúúrlijk vanaf. Ik kwam bij een geweldige nefroloog terecht, die ervoor zorgde dat, ondanks dat mijn situatie er niet rooskleurig uitzag, er toch voor zorgde dat er rooskleurige vooruitzichten konden zijn. Hij zag namelijk wél mogelijkheden om onze kinderwens in vervulling te kunnen laten gaan....... Deze arts zou ervoor zorgen dat ik mede dankzij zijn deskundigheid, de juiste medicatie, het juiste dieet, maar ook mijn doorzettingsvermogen en wilskracht en een echtgenoot die me onvoorwaardelijk bleef steunen, nog 16 jaar op eigen kracht verder kon, tot een transplantatie onvermijdelijk was en ik overgedragen werd aan een academisch ziekenhuis. 23 juli 2008 kreeg ik een nier van mijn vader!! Onlangs bleek dat ik toen voorgoed afscheid heb genomen van deze fantastische arts, hij overleed helaas veel te jong.........

Er kwamen inderdaad twee fantastische kinderen, dit ging niet geheel zonder slag of stoot, maar met een beetje hulp, kon ik ook dit op eigen kracht volbrengen. Allebei voldragen, kon ik ze op natuurlijke wijze op de wereld zetten!! Inmiddels zijn het twee bomen van kerels die als student vol in het leven staan. Al mijn tijd en energie die ik in me had, besteedde ik aan hen. Zij waren bovenal degenen die, wanneer ik in diepe dalen dreigde te storten een inspiratie en kracht in mij losmaakten, waardoor ik altijd die reusachtige berg toch weer wist te beklimmen. En naarmate de tijd vorderde en mijn situatie toch beetje bij beetje verslechterde, de rots steeds een beetje verder afbrokkelde, wilde dat niet automatisch zeggen dat ik daardoor ook ongelukkiger werd...... Het tegendeel was echter waar. Door de jaren heen was ik anders tegen het leven aan gaan kijken. In eerste instantie in 1992, was er de woede, het ongeloof en het verdriet. Langzaam veranderde dit in een soort gelatenheid en onverschilligheid, totdat de acceptatie zijn intrede deed. En mijn ervaring is, dat op het moment van acceptatie, er ook weer ruimte komt voor geluk!! Langzaamaan kon ik weer van kleine dingetjes gaan genieten en wat ik zeker ook leerde in de loop van de jaren was, gewoon niet alles maar te willen plannen. Laat de dingen maar gewoon gebeuren zoals ze komen. Kijk niet te ver vooruit, maar leef nú! Morgen kan alles weer geheel anders zijn, er gebeuren altijd onvoorziene dingen, waardoor je leven in één keer overhoop gegooid kan worden. Pluk de dag!! Carpe Diem....... En de uitdrukking: "De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest" is ook niet uit de lucht komen vallen....... Natuurlijk leef je als nier-getransplanteerde met de wetenschap dat de nier niet het eeuwige leven heeft en dat dialyse wellicht in het verschiet ligt of een ernstige bijwerking zijn intrede doet, maar ook met de hoop dat het jou gegund is het geluk te hebben op toch nóg een herkansing, toch nóg een donornier. En wat is zeker in het leven? Als je gezond bent weet je ook niet wat je boven het hoofd hangt in de toekomst.

De donornier maakte wezenlijk verschil. Energie stroomde weer langzaam mijn lichaam binnen en na een lange klim bergopwaarts, met pieken en dalen, zorgde ie ervoor dat ik grotendeels de dingen die ik wil doen ook kán doen. De donornier leverde/levert een positieve bijdrage aan de kwaliteit van leven. Maar kwaliteit van leven is geen graadmeter of garantie voor geluk. De kwaliteit van leven kan groot zijn, maar je kunt je tegelijkertijd diep ongelukkig voelen. Andersom is ook een mogelijkheid. De kwaliteit van leven kan minder zijn, maar je kunt tegelijkertijd het geluksgevoel kennen.


Geluk zit 'm in kleine dingen en als al die mooie, kleine genietmomentjes de grote praktische/zakelijke aspecten van het leven en de gezondheid de baas zijn, kan het leven "groot" en in mijn geval dankbaar zijn, want een daad zoals mijn vader verrichtte, is natuurlijk niet met een pen te beschrijven, hiervoor schieten woorden altijd tekort.......
En misschien moet je eerst in bepaalde situaties belanden, om het op die manier te kunnen bekijken. Helaas zie ik om me heen te vaak het tegenovergestelde, dat de grote praktische/zakelijke aspecten alles bepalend zijn en er geen ruimte en tijd meer is voor de kleine genietmomentjes en ik weet niet of dat nou zo zalig- en/of gelukmakend is. In eerste instantie was ik ook verdrietig en boos over het feit dat ik geen carrière kon maken en de toekomst er niet zo uit zou zien als ik gedacht had. Maar op het punt waarop ik nu beland ben in m'n leven, weet ik niet of het allemaal wel zo verkeerd is geweest....... Ondanks dat ik zo ziek moest worden, het nu heel goed gaat, maar alles toch onzeker en fragile blijft...........
De tijd zal leren hoe het verder gaat. De donornier heeft niet het eeuwige leven, daarom is het zo belangrijk nú te genieten en de dingen die je wilt doen, nú te doen en wat er morgen komt, of overmorgen, geen idee. Er zijn altijd onvoorziene/onverwachte zaken die het leven plots een andere wending kunnen geven en dat kan in positieve zin, maar ook in negatieve zin zijn. Omarm de genietmomenten, deal met en relativeer de mindere momenten........

"Geluk is een richting, geen punt"

DE TIJD VAN "BEESTJES" EN FEESTJES

De "beestjes" vieren feestjes maar ónze feestjes zitten momenteel vól met die"beestjes".........

Het is weer de tijd van hoestende, proestende en snotterende mensen, maar ook de tijd van veel recepties, etentjes en feestjes. En juist deze combinatie is zo verraderlijk. Zeker voor mensen die immunosuppressiva slikken (waaronder getransplanteerden), waardoor de weerstand wordt onderdrukt en men daardoor vatbaarder is voor allerhande de kop op stekende virusjes en bacteriën.

Eén van de dingen die ik te horen kreeg in een gesprek voordat ik het ziekenhuis verliet na m'n transplantatie was dat ik echt allert moet zijn op mensen met verkoudheidjes, buikgriepjes, e.d. Maar ook kleine ruimtes, waar veel mensen zich ophouden. Er werd me op het hart gedrukt dat ik er echt streng op moet toezien, dat mochten er mensen bij mij op visite willen komen en ze zijn verkouden of hebben een ander "beestje" onder de leden, ik ze daar daadwerkelijk op attent moet maken dat dat echt niet wenselijk is. Maar hoe moeilijk is dit....... Mensen uit mijn directe omgeving heb ik er meteen attent op gemaakt en toch naarmate de tijd vordert, worden mensen er gemakzuchtiger in, jammer genoeg!

Natuurlijk kun je niet alles omzeilen. Juíst nu je met je nieuwe nier weer vol in het leven staat en juíst nu je weer van alles kunt genieten en overal naar toe kunt, kom je dus ook in aanraking met allerhande "enge beestjes". Het is de tijd van de feestjes, dinertjes en recepties. Gelegenheden waar veel mensen komen in relatief kleine ruimtes en er wordt vrolijk op los gehoest, geproest en gesnotterd, maar ook gezoend en handen geschudt. Je ontkomt er gewoon niet aan, het is de tijd van het jaar. En om nog maar niet te spreken van de trein, bus of tram........ En kijk alleen maar dicht bij huis, ook binnen het gezin is er weleens iemand grieperig. En toch, hoe onwaarschijnlijk dit ook klinkt, verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik na transplantatie wat dit betreft niet één keer ziek ben geweest. Ik denk dat ik in dit geval wel een kleine positieve uitzondering op de regel ben.

Ik heb er geen verklaring voor hoe dit kan. Ik ben wel iemand die heilig gelooft in RRR (rust, reinheid en regelmaat) en waak ervoor dat dit niet overgaat in RRR (racen, rennen en regelen). Ik eet iedere dag verse groenten en vers fruit, sla echt geen dag over. Verkeer in de gelukkige omstandigheid dat niet m'n omgeving m'n tempo bepaalt, maar dat ik er zelf voor kan waken niet te vaak over m'n grenzen te gaan.  Daarbij ben ik uiterst stipt in het op tijd innemen van m'n medicijnen. Ik probeer altijd de balans te bewaren. Maar hoe moeilijk is dat in een maand als December, waarin zeker vaker dan normaal van de rust en de regelmaat afgeweken wordt. Zitten er genoeg rustige dagen tussen de feestelijkheden in of ga je te ver over je grenzen, zodat bijvoorbeeld de zo gevreesde "beestjes" toch vat op je kunnen krijgen?

Deze maand in het jaar is bij uitstek de tijd voor feestjes bij de "beestjes", zij vinden al die feestjes van ons geweldig om zichzelf  lekker te verspreiden. Hoestende, proestende, snotterende mensen die elkaar zoenen, handen schudden en om nog maar niet te spreken over al het lekkers op tafels, wat eigenlijk veel te lang blijft staan. Allemaal heerlijke bronnen........
Maar er moet naturlijk wel gewoon genoten worden in de herkansing die we gekregen hebben als getransplanteerde en dus ook gefeest. De uitdrukking "bier spoelt de nier" is tenslotte niet voor niets in het leven geroepen. Blijf alleen naar je lichaam luisteren en wees een beetje op je hoede. Zorg dat je gewoon lekker je vitamines binnenkrijgt, let erop dat je in deze onregelmatige tijd, toch regelmaat houdt bij de inname van je medicatie en neem op tijd je rust!

Bij deze wil ik iedereen hele fijne Feestdagen toewensen en een heel gezond en gelukkig 2014, met niet al te veel "beestjes", maar des te meer feestjes!! Proost!!

"ALS BIJWERKINGEN JE IN LEVEN HOUDEN"

Iedere transplantatiepatiënt heeft er in meer of mindere mate mee te maken: bijwerkingen van de zo noodzakelijke medicatie. Verhoudingsgewijs mag ik me denk ik gelukkig prijzen en denk ik dat tot op heden mijn leven niet beheerst wordt door bijwerkingen van....... Maar ze zijn er helaas wel. De medicatie die ervoor zorgt dat het donororgaan "binnen boord" blijft, kan sowieso al voor heftige bijwerkingen zorgen en dan is er ook nog de medicatie die geslikt wordt tegen bepaalde bijwerkingen die ook weer voor specifieke bijwerkingen kan zorgen. Kort gezegd houden de bijwerkingen ons in leven, want we zijn afhankelijk van deze medicatie.

Waar ik persoonlijk mee gestopt ben is het lezen van bijsluiters. Als ik alles moet geloven wat daarin staat, zou ik me zo langzamerhand zo ontzettend doodziek moeten voelen, terwijl het tegendeel waarheid is. Als ik een klacht krijg ga ik kijken of het eventueel een bijwerking kan zijn van.......
Er zijn wel bijwerkingen die me plagen. De prednison zorgt er bijvoorbeeld voor dat ik een soort stuiterbal word en na langdurig gebruik zorgt het er ook voor dat ik spontaan last heb van gesprongen adertjes, met name in gezicht (niet echt fraai) en op ledematen. Ook zorgt dit paardemiddel ervoor dat ik moeilijk de slaap kan vatten. De CellCept zorgt ervoor dat ik op sommige momenten last heb van de darmen en erg lastig is het dat de bloeddruk moeilijk onder controle is te houden. Een maagbeschermer is onoverkomelijk. En zo is er nog het één en ander dat ik aan medicatie heb overgehouden aan m'n nierziekte.

De bijwerking die me op het moment het meest tijstert is een kapot gewricht in de hand. Een operatie is uiteindelijk noodzakelijk. De discussie gaat nu nog of dit daadwerkelijk een bijwerking is of pure pech. Toch zijn het geen zaken die m'n leven beheersen. Bij alles wat ik al meegemaakt heb zijn het allemaal maar "peanuts". Terdege ben ik me ervan bewust dat ik met deze paar bijwerkingen goed wegkom. Ik weet ook dat het heel anders kan en dat de bijwerkingen wel degelijk je leven kunnen gaan beheersen en echt te erg zijn voor woorden.

De klant is koning

Toch is er iets wat mij de laatste tijd nogal irriteert. Want is het niet zo, dat de klant koning is en is de patiënt niet gewoon klant? Of is het in deze moderne tijd van bureaucratie en regeltjes op regeltjes op regeltjes, waardoor we de bomen het bos niet meer zien, de zorgverzekeraar die koning is?
Ik werd hier onlangs mee geconfronteerd toen ik met een orthopedisch probleem (bijwerking) bij een orthopeed kwam, maar eigenlijk ook nog een ander ortopedisch probleem had. Ik was hier bewust niet mee naar de huisarts gegaan, omdat ik toch naar deze arts zou gaan. Nadat hij het eerste probleem had bekeken, legde ik hem mijn tweede probleem voor. Hij keek mij verontschuldigend aan en zei me dat ik daarvoor toch echt eerst naar de huisarts moest en vervolgens zou worden doorverwezen naar een orthopeed die specifiek opgeleid is voor dit probleem. Hij wilde wel kijken, maar dat zou me een dikke vette rekening opleveren. Hij verontschuldigde zich voor zijn niet klantvriendelijke optreden, maar hij stond ook met zijn rug tegen de muur klaarblijkelijk. Dit is nog maar een heel klein voorbeeldje hoe het volgens mij niet zou moeten en waarom de gezondheidszorg zó duur is en helemaal kapot gemaakt wordt.

"Maar als het geluk van nieuw leven overheerst!!"

"VERLOREN TIJD..........?"

De laatste tijd heb ik vaker gehoord van getransplanteerden dat ze het gevoel hebben dat ze "verloren tijd" moeten inhalen en ze doelen daarmee op de periode voor transplantatie. De periode dat ze zieker en zieker werden en minder en minder konden. Tegelijkertijd realiseert men zich dat de nier die ze hebben mogen ontvangen niet het eeuwige leven heeft, dus dat de tijd dat het nu goed gaat zó ontzettend kostbaar is. Men wil dus in principe in zo kort mogelijke tijd, zo veel mogelijk doen......
Ga er maar aanstaan, de energie is terug, maar er is vaak veel roofbouw op het lichaam gepleegd, daarbij gaan door langdurig zwaar medicijngebruik soms (ernstige) bijwerkingen een rol spelen......

Vaak heb je jarenlang met, voor en tegen jezelf moeten vechten. Je kreeg niet alleen fysiek, maar zeker ook mentaal dreun op dreun. Fysiek takelde je af (je lichaam liet je in de steek) en mentaal verlegde je telkens weer je grenzen, om de emotionele rollercoaster maar niet te vergeten. Tot de verlossende dag van de transplantatie. Van het ene op het andere moment is daar die ommekeer in je leven. Vanaf het moment van bijkomen uit de narcose gaat aan herstel gewerkt worden. Er is geen tijd voor andere zaken. De conditie moet opgebouwd worden, er moet balans gevonden worden tussen lichaam, nier en medicatie en het "nieuwe" leven moet weer op de rails komen!

Tot er plotseling een dag komt of er iets gebeurd in je leven waarop je ineens gaat denken en realiseren: "wat is er eigenlijk allemaal gebeurd de afgelopen jaren?" Je werd ziek, je ging/moest door en door. Je werd getransplanteerd, je ging/moest door en door en op een dag kom je op het mentale punt: tot hier en niet verder. De fysieke "man met de hamer" is verslagen en dan komt de mentale "man met de hamer" nog even om de hoek kijken. Het is niet zo raar, je zit in die trein en je moet door en door en door, tot er een moment van rust komt en je tijd krijgt om over de dingen na te gaan denken.

Ik heb me afgevraagd waarom mensen de periode voor transplantatie zien als verloren jaren, zelf heb ik het niet zo ervaren. Misschien omdat ik tijdens mijn ziekte toch twee geweldige kinderen op de aarde mocht zetten. Zij hebben mij door hele moeilijke periodes heen getrokken en waren altijd weer mijn inspiratie om mijn grens toch net weer dat ene treedje hoger te leggen. Alle tijd en energie die ik had besteedde ik aan hen, dus wat mij betreft absoluut geen verloren jaren. Toch zien mensen het vaak wel zo en hebben in de periode na de transplantatie als ze zich beter gaan voelen het gevoel dat ze alles tegelijk willen en zoveel mogelijk in heel korte tijd moeten plannen om maar het gevoel te hebben dat ze de "verloren tijd" in kunnen halen.

Maar waarom toch "verloren tijd?" Wij konden misschien niet flitsend carrière maken of de alles-tegelijk kunnende vader of moeder zijn. Maar wij hebben op een andere manier in onszelf  en ons gezin geïnvesteerd. Wij zijn door onze ziekte diegene geworden die we nu zijn en staan door wat we meegemaakt hebben sterk in het leven. We hebben leren genieten van de kleine dingen om ons heen en wat mij in het bijzonder onlangs opviel toen ik op een Lotgenotendag was, was het feit wat een flexibiliteit, wilskracht, doorzettingsvermogen, empathie en charisma een ieder uitstraalde. Ieder met een uniek eigen verhaal, geen verhaal was hetzelfde, ieder met zijn/haar eigen boodschap.
Wat ook opviel op die dag, was dat mensen daar het gevoel hadden begrepen te worden. Soms krijg je in het alledaagse leven, heel goed bedoelde adviezen van mensen, maar het zijn meestal woorden zonder het juiste, treffende gevoel erbij. Lotgenoten hebben die woorden soms niet eens nodig.

En als je dan langzaam vanuit die "stoptrein" weer over kunt stappen op de "intercity", je weer vol energie (fysiek en mentaal)  je "after-transplant-list" erbij kunt pakken, tel dan je zegeningen en pluk de dag, maar wel op een zodanige manier dat je iets overhoudt voor de volgende dag, zodat je steeds iets af kunt strepen van je lijstje, maar er ook weer heel veel leuke dingen aan toe kunt voegen!!!



Carpe Diem

DECEMBER

Maand van geven en ontvangen

Met de aankomende Feestmaand voor de boeg, ging mijn ruime fantasie eventjes met mij aan de wandel en ik dacht: "Wat zou het een mooi idee zijn, om iedereen op 5 december een donorformulier toe te sturen, er een aantal weken de tijd voor te geven om hierover na te denken. Vervolgens maakt men het onderwerp bespreekbaar tijdens het Kerstdiner en daaruit voortvloeiend komt het mooie voornemen om per 1 januari 2014 donor te willen zijn"........... (wel even het formulier dan ook daadwerkelijk invullen en opsturen (niet op de lange baan schuiven) en anders naar de site gaan: www.jaofnee.nl).

Het was maar een hersenspinsel, maar zeg nou zelf, verdienen de onderwerpen orgaandonatie en ADR niet op zijn minst zoveel aandacht als de actie "Pietitie"....... Alleen de Facebook-pagina had in één dag al meer dan een miljoen "likes" en inmiddels zijn dat er meer dan twee miljoen. Zouden deze mensen allemaal nagedacht hebben over het feit of ze zich willen laten registreren als wel of geen orgaandonor? Eigenlijk iedereen in het hele land heeft een mening over discussie wel of geen Zwarte Piet, maar waarom je kop in het zand steken als het gaat over een mening over wel of geen donor zijn?! Had de Donorweek maar net zoveel aandacht gekregen als deze discussie, dan had het er misschien heel wat roos(rose)kleuriger voorgestaan wat betreft de patiënten die wachten op een donororgaan. Dus als je toch zoveel met geven en ontvangen bezig bent de komende maand, denk dan hier ook even over na........

Geen maand staat zo symbool voor geven en ontvangen als de maand December! Geen maand staat zo centraal als het om gezelligheid en samenzijn gaat als de maand December! Maar wat versterkt deze maand ook het gevoel van verdriet en eenzaamheid bij de mensen die dit betreft....... Het zijn niet alleen maar cadeautjes, heerlijke diners en prachtig vuurwerk.
Voor de mensen die eenzaam, verdrietig en/of ziek zijn zou het zo leuk zijn als ze alleen maar een kaartje, telefoontje of sms-je zouden krijgen, zodat ze weten dat ze ertoe doen en de moeite waard zijn, dus ken jij zo iemand........
Voor de mensen die gebonden zijn aan een streng dieet is er niet dat heerlijke snoepgoed of een heerlijk Kerstdiner, zij moeten altijd dealen met een alternatief........
Voor de mensen die in financiële problemen zitten, geldt niet dat ze het Nieuwe Jaar spetterend in kunnen luiden met prachtig vuurwerk en heerlijke bubbels........
En toch wens ik iedereen een hele fijne Decembermaand toe!
De één met veel cadeaus, de ander met dat éne kaartje wat van onschatbare waarde is.......
De één met een geweldig Kerstdiner, de ander met een alternatief wat van onschatbare waarde is, omdat diegene weet waarom het is, zoals het is.......
De één met prachtig, spetterend vuurwerk en veel gezelligheid, de ander met een waardevolle avond op zijn/haar eigen manier......